Sztuka - najlepszą nauczycielką piękna.

To też jest Sztuką

TĘCZA



Wstęp pierw uczynię, by mię lekkie słowo

Nie pomówiło gdzie o profanację,

Mowy że polskiej ja konchę perłową

Zdrabniam na fraszki, na improwizacje,

W kramarne cacka łamiąc ją i liche,

Zamiast pielgrzymiej tuniki upięciem

Zrobić, i w ślady pójść za wieszczów księciem

- Majestatyczne, a nikłe i ciche.



Nie! Kochanowski Jan, co nam kołyskę

Dawidowymi psalmy ośpiewywał;

Adam, którego dni wam były bliskie,

I Zygmunt, który mnie, jak wy, widywał;

I ty, Anhelli, sybirski poeto,

Dziś, w niewidzialnym sejmie wziąwszy krzesła,

Swego mi tutaj nie rzucicie veto

Za Pieśń, że wyszła z ksiąg, z trumn się wyniesła

I, bacząc mało, ile koturn splami,

Weszła tu w żywych świat - że weszła drzwiami.



Owszem, traf nawet, kto inny nie bardzo,

Ale Pieśń może objąć skrzydłem krzywym,

I jako rzeczą, którą słusznie wzgardzą,

Cisnąć o ziemię tym lwem uporczywym,

Co, jeśli będzie skłaniał się pomału,

Stopy jej grzywą poociera z kału.

A cóż dopiero, gdy traf pieśń zaręcza,

Rymy gdy z myślą jednym zbrzmieją spadkiem

I przedmiot ślepym nie padnie przypadkiem...

Przedmiot ten na dziś - tu - jest słowo: Tęcza.



II

Gdziekolwiek ludy czoło podnosiły

Ku firmamentu wklęsłościom ogromnym,

Duch czuł, że wyżej głów szukano siły,

W pierwo-ocknięciu już bywając skromnym,

I choć zmysłami po niebiosach macał,

Zgadywał prawdę, gdy w serce powracał.

Chaldejski mędrzec, co gwiazd pyta nocą,

Perski, egipski i greccy mistrzowie,

I kmieć słowiański, gdy przelicza nowie,

W niebo się zwykle odnaszają - po co? -

Po co najbystrzej szybują orłowie,

Gdy się w sztucznych teleskopach złocą,
Cyprian Kamil Norwid

Tagi: To też jest Sztuką